STORY-artwork-16

Van zoektocht naar erkenning naar een lesje nederigheid

Adventurer & Entrepreneur

  • Ezgi Soylemez
  • Life & Politics
  • 4 min
  • “Zou jij als er een oproep komt weer gaan strijden?” vraag ik. Volmondig antwoordt mijn vader, een gepensioneerde Koerdische guerrilla: “Ja, geen enkel mens wenst een oorlog, maar een strijd voor vrede en veiligheid is er één om voor te vechten.”

     

    Maandenlang zagen we de beelden van de gewelddadigheden waarmee IS zijn strijd voert en de onrust die langs de Turks-Syrische grens heerst. Ik zag ze wel, de krantenkoppen over Koerdische strijders, vrouwelijke peshmerga’s, en de politieke onvoorspelbaarheid van de Turkse regering, maar ik was veel drukker met het zoeken naar een generiek onderwerp dat het goed zou doen op dit platform dan het daadwerkelijk schrijven over iets wat me bezighoudt.

     

    Er is een verandering gaande in het land waar je een strandbedje boekt voor 500 euro all inclusief. Al jarenlang wordt in Turkije en haar omringende landen een strijd geleverd om erkenning door het Koerdische volk. Van een beweging om het Koerdische volk zelf te empoweren tot een partij die politieke druk uitvoerde en later als terroristisch werd bestempeld. Vanwege de steun die de Koerdische beweging nu biedt aan de strijd tegen IS, worden de guerrilla’s omschreven als strijders en lijkt het label terrorist even vergeten.

     

    inarticle2

     

    De verhalen van mijn vader over zijn jaren in de bergen en de martelingen die hij heeft moeten doorstaan zijn nu relevanter dan ooit. In een periode van een jaar lijkt er meer vooruitgang te zijn geboekt dan in de veertig jaar dat het Koerdische volk strijd om zijn vrijheid. Er is een voorzichtige ontlading in mijn ouderlijk huis als de uitslagen van de Turkse verkiezingen bekend worden gemaakt.

     

    Zo opgelucht als ze waren over die uitslag zo verontrust reageerden ze op de aanslag die werd gepleegd op een groep demonstrerende jongeren in de stad Suruç. De bijeenkomst was bedoeld om aandacht te vragen voor het feit dat een groep jongeren de grensovergang naar Syrië was geweigerd. Ze wilden naar Syrië om bij  te dragen aan de wederopbouw van de stad Kobani, net als velen van onze generatiegenoten doen in Afrika (wat dan vaak resulteert in prachtige Tinderprofielfoto’s).

     

     

    Waar wij in Nederland anderhalve maand lang als studenten een gebouw kunnen bezetten en daarmee ook daadwerkelijk resultaten behalen, is dat in Turkije een heel ander verhaal. De Turkse regering heeft het niet zo op demonstranten en reageert dan veelal met veel agressie. De aanslag die gepleegd is in Suruç, weliswaar aangeduid als een aanslag van IS, lijkt als een soort excuus te hebben gewerkt voor het eindigen van de wapenstilstand tussen de Turkse staat en de Koerden.

     

    Terwijl mijn vader voorspelt dat de onrust nog wel even zal duren, geven ze beiden aan dat het grootste onrecht niet een bevolkingsgroep wordt aangedaan, maar het hele land. Waar de Koerdische strijders bewust ten strijde trekken omdat ze achter een bepaald gedachtegoed staan, worden vele jonge Turkse soldaten geforceerd vanuit hun dienstplicht mee te vechten aan een strijd waar ze wellicht helemaal niets voor voelen. Mijn moeder die als Turkse naar de situatie kijkt, geeft aan dat het tijd is voor de Turkse moeders om de straten op te gaan. Veel Koerdische vrouwen zijn in beeld omdat ze meestrijden of hun kinderen zijn verloren aan de strijd. “ Wanneer ook de Turkse moeders van zich laten horen, kan niemand er meer om heen dat dit geweld zinloos is.”

     

    Met trots kijk ik naar mijn ouders, als politieke vluchtelingen hebben ze alles wat ze bezaten moeten verlaten omdat ze geloofde in gerechtigheid. Ze hebben hun eigen vrijheden opgegeven om bij te dragen aan de vrijheid van een onderdrukte bevolkingsgroep. Stel jezelf eens de vraag: is er iets waar je zo sterk in gelooft dat je je eigen leven daarvoor op het spel zou zetten?
    Ik lees de krantenkoppen tegenwoordig met iets meer aandacht en praat wat vaker met mijn familie over de veranderingen die Turkije meemaakt. De drift waarmee mijn vader mijn vraag beantwoordde is mij vreemd. Ik ervaar niet dezelfde drang. Misschien ben ik juist door het feit dat mijn ouders het zo sterk voelen, zelf voorzichtiger in het innemen van een standpunt. Ik heb de gevolgen van hun idealisme persoonlijk ervaren, wat maakt dat ik veel bewondering heb voor de strijd die zij geleverd hebben, maar me nog steeds meer een toeschouwer voel.

     

    DUIK DE DIEPTE IN

    About Kurdistan

    Guerrilla Fighters of Kurdistan

    Turkije moet PKK en Öcalan eerlijker bezien

     

     

     

    LIKE KROOKS ALS JE ONS TOF VINDT: